Na een te lange afwezigheid op het internet, ben ik weer terug. Gezegend met nieuwe inspiratie om te schrijven, en bomvol zin om precies dat in woorden en zinnen te persen. Als het lukt.
Natuurlijk is er veel gebeurd in de afgelopen paar maanden. Een trip naar Zuid Afrika, een nieuwe baan, een nieuw oud huis, l'amour natuurlijk... Allemaal dingen waar ik het eigelijk helemaal niet over wil hebben. Mijn blog heeft ook een nieuwe inslag nodig (al is er dan niet zo veel gepost), iets meer fantasie en iets minder realiteit.
Soooo, om maar goed van start te gaan, alweer, is hier een gedichtje wat ik een tijdje geleden op papier heb gezet. Hope you enjoy.

Write me a song to love

Play it a million times

When your voice is cracked and weary

I’ll embrace you with my mind

 

Write me a letter to hold

Read it a thousand times or more

And when you’re cold and tired

I’ll show you my true color

 

Fight me and love me

Hold me close and push me out

Hold me till the morning rises

Leave me in endless doubt

 

You know me and then you don’t

You intrigue me because I won’t

You ignore me but you love

You’re my devil from above

 

Write me words to rip apart

Take the blood out of my heart

Take it out, replace it new

Let me die because of you

 

Scream to me in different voices

But hold me while you do

I’m falling deeply but you ask

With who?

 

Fight me and love me

Hold me close and push me out

Hold me till the morning rises

Leave me in endless doubt

 

You know me and then you don’t

You intrigue me because I won’t

You ignore me but you love

You’re my devil from above

 

Whisper to me with tender sounds

Remove the shit out of my brain

Leave me broken on the ground

Kick the poison out of my veins

 

Because if you fight me and you love

If you hold me close and push me out

If you hold me till the morning rises

I’ll reach beyond your endless doubt

 

I know you and then I don’t

I intrigue you because you won’t

I ignore you but I love

I’m your devil from above

Current Mood: loved

De zomer is doorgebroken. Bruine lijven glijden moeiteloos door het water, de insecten zoemen langs, landen op irritante plekjes. Huid verbrand nu en dan, creme wordt gesmeerd, vakantie wordt genoten. Met volle teugen, en we mogen. Eindelijk mogen we weer. 
De stilte verbaasde me het meest. Ik denk niet dat ik ooit een stiller oord heb gevonden. 's Nachts waren er sterren, miljoenen en miljoenen, meer dan dat je zou kunnen verzinnen. Ze vielen ook regelmatig, die sterren. Ik heb duizenden wensen gedaan, meestal dezelfde. Overdag lagen katten lui in de schaduw, liepen de geiten door tuinen waarvan niemand wist tot wie ze nou eigelijk toebehoren (en wie maakt het wat uit? Ze hebben niet veel, maar wat ze hebben zullen ze delen. Altijd.), joegen kinderen achter krekels en sprinkhanen aan en zat ik in een stoel te kijken. Verbaasd over zo veel leven om me heen. Zo ontzettend veel leven en toch die stilte. Altijd die stilte.
Ik blijf erbij dat de zomer een eigen geluid heeft. Het geluid van onderdrukt lawaai. Verstomde herriemakers. Je kunt lachen en schreeuwen wat je wil, maar op het moment dat de lucht uit je longen is en je adem moet halen, komt de stilte oorverdovend terug. Het is niet te voorkomen. Ik denk dat de zon ons probeert te laten luisteren naar het leven. Dat heb ik wel geleerd, daar, ver weg van alles. Ik raad iedereen aan om de stilte te zoeken. Het maakt je kalm, het geeft je echte rust. Neem een vakantie waarin je nauwelijks plant. Bepaal je bestemming (het liefst ergens in de heuvels of bergen, waar je 's nachts de sterren kunt zien en overdag niets hoeft), pak je spullen en vertrek. Neem de tijd. Ga dan nergens heen, omsingel jezelf met een aantal vrienden of familieleden en geniet van waar je op dat moment bent. 

ga
gewoon
genieten

stilte

Dat is mijn boodschap. Dat is mijn heelmeester. Stilte, liefde, ruimte. Ik heb geen materialistische dingen nodig om liefde te voelen. Ik heb geen enorme velden nodig om ruimte te hebben. Ik heb ruimte en liefde nodig om stilte te creeen. Ik besef me dat nu en het is waar.

Sinds mijn vorige post is er redelijk wat gebeurd. Ik heb hem ontmoet, de man waarmee ik oud ga worden. De goden houden weer van me, geloof ik.
Gisteren was Gay Pride in Amsterdam. Ik zag het vanuit de tram. Er liep vanalles rond, dragqueens, leather-lovers, strap-on-dildo-dykes, men-in-thights... Vele stelletjes, vele groepen singles op zoek naar elkaar. Allemaal op zoek naar dat beetje liefde waar iedereen naar verlangt. Allemaal op weg, inclusief ik. Op weg naar mijn geluk. Niet vandaag misschien, maar over een tijdje. Dan neem ik weer het vliegtuig en ben terug bij hem. Mah man. 

He's always late you know. 
If he sais 20 minutes it turns out to be an hour and a half.
He's not a saviour, not a superhero.
Not a knight in shining armour.
And I, I am not a princess, not by far
And saving I need not
He's too old to take my bullshit
He thought me to grow up
He's my guy. My man.

En ik mis hem. Ik mis hem meer dan je je kunt voorstellen en ik weet dat het nog lang duurt voordat ik hem weer mag vasthouden. Maar ik ga hem zien. Al moet ik de hele fucking wereld op zijn kop zetten, ik ga hem zien. Volgende maand. Nog te veel nachten slapen.

Current Mood: frustrated

Ik krijg er mijn buik vol van. Eerlijk.
Sinds ik te ruw, te laf en te onbeholpen met mijn vorige relatie ben omgesprongen en daar een einde aan heb gemaakt, lijkt het alsof de date-goden me afstraffen. Volgens mij ben ik geen relatiemens. 
Neem nou het volgende voorval; ik ga een avondje lekker dansen in de Paradiso en het rondlopen van het vele schoon ontging me niet, alhoewel ik er niet actief me bezig was. Ik zag een stel wondermooie ogen dicht in de buurt, sloofde me een klein beetje uit en had vervolgens een hele fijne avond. Hij bood me later aan om me naar huis te brengen, al maakte we een detour en belanden bij hem thuis. Een gok. Een risico. Iets waar ik me op dat moment niet druk om maakte. 
Om een lang verhaal kort te maken, ik had het leuk. Hij was vol affectie, niet in de obscure zin van het woord, maar gewoonweg lief. Ik ging naar huis met een gevoel wat ik al een tijd niet gevoeld had.

En toen hoorde ik even niks meer. Ik bedacht me dat het maar een scharrel was, maar ergens zat het me dwars. We hadden toch een leuke avond gehad? Later krijg ik een smsje met de boodschap: misschien is het beter als we elkaar even niet zien, ik ben namelijk met jou vreemdgegaan en lig nu in de clich met mn vriendin.

Oh. Juist.

De ijdele hoop in stukjes getrapt. De honger naar meer van dit soort aandacht even gestilt. Als hij dat met zijn vriendin doet, ben ik zojuist mijn interesse verloren. Jammer is het wel, hij heeft me zijn kunstwerken laten zien en ik ben er weg van. Daar zou ik nog wel graag wat van zien, maar we zien wel. 
Hier dus een kleine greep uit de misgelopen kansen, ongemakkelijke situaties en pijnlijke fouten. Ik moet maar weer eens mijn best gaan doen.

Current Mood: horny

"De man kwam op me af. Zijn lichaam was oud maar zijn ogen waren de wijsheid. Ik had hem nog nooit eerder gezien, en zou hem na deze confrontatie ook nooit meer zien. Hij liep op mij af en zei: 'jou ogen verraden zo veel meer complexiteit dan je laat zien in je daden.'  Ik wilde hem een drankje inschenken, dus draaide ik me om om een glas te pakken. Toen ik terugdraaide, was hij verdwenen"

Wat is het lot?

Current Mood: cheerful

Honey I know you"ll be fine
One day at a time
Sorry for breaking that heart of yours
If there's guilt at all
It's mine

One day you"ll forget your tears
Your hurt and fears
You'll forget my face as it was
But remember
It might take years

I won't see you for billions of years or so
It feels like I held you almost ages ago
But in fact it's only been days
What if you can't remember my face
I know what happened but darlin I fear
That all the feelings you have down here
Will vanish with the passing of time
Will vanish
With the passing of time

Current Mood: indescribable

Alles maakt me misselijk
De mensen
Het  verre gebrom van een bus in stationair
Voorbijzoemende fietsen
De rook in mijn longen doet me hoesten
En toch kan ik niets anders dan aan
mijn sigaret blijven zuigen
Waarom die nerveusiteit?
Waarom die misselijkheid?
Ik zal een bijna vreemde ontmoeten
Iemand die ik ken van foto's en verhalen
Rennie verdooft alles tussen middenrif en kruis
En dat is maar goed ook
Wat is een vader behalve een donateur van cellen?
Wat is een vader als hij zijn kind verlaat?
Wat is een dochter als ze hem nooit zoekt?
Wat is een kind?

Wat is een kind...

Current Mood: confused

Zwemmen is niets bijzonders, eigelijk. Je trekt iets aan wat veel te veel lijkt op je ondergoed  (waarom doen we daar dan niet zo vreselijk moeilijk over? String-bikini`s worden alsmaar populairder), we voelen even of het water niet te koud is en zwemmen dan rustig weg. Als je kunt zwemmen natuurlijk, anders wordt het weer een ander verhaal.

Vanmorgen was gewoon te vroeg. Te weinig slaap kun je niet altijd combineren met sporten. Geen wonder dat de rest van de dag mijn hoofd voelde als een wolkendek en ik niet veel anders heb gedaan dan slap ouwehoeren. Dat gaat prima als je geen puf hebt.

Het volk dat in de vroege uurtjes baantjes trekt in het zwembad is of belachelijk fanatiek, of moet noodgedwongen vroeg omdat er anders geen tijd meer te vinden is. De oudere der dagen werken eenieder op de zenuwen door zo langzaam te zwemmen dat je op een bepaald punt bang bent dat ze veruipen. De fanatieke sporters worden gehaat om hun snel- en rechtlijnigheid, maar niet om het minst om hun lichaam. Het beste is gewoon een redelijk tempo aan te houden, de hardlopers en slakjes te vermijden en vooral niet te denken aan de kilo's hangend vel dat om je heen drijft. Vooral... Niet... Aan denken. Sowieso niet denken tijdens het zwemmen. Sommige ontdekkingen kom je niet te boven.

Current Mood: loved

De trein verminderd vaart.
Door de plastic ramen is weiland te zien, en heeeeel in de verte de contouren van huizen.
Een krakende stem vertelt ons door de intercom dat we bij alweer een station zijn aangekomen.
Op een blauw bort met witte letters staat te lezen waar precies, en het doet niet veel goed.
Nieuw Vennep.
Verder uit de bewoonde wereld kun je niet geraken. 

Zo warm is het niet, maar ik heb mijn jas in mijn grote sporttas gestopt en loop het perron op. Is dit een station? Ik de verte zie ik iets wat lijkt op wat huizen, maar zeker weten doe ik het niet. Het perron is niet meer dan een brug, met een grote parkeerplaats er aan vastgekleefd alsof men verwacht wordt met de auto te komen. 
Ik slenter langzaam de trap af en leun vervolgens tegen een lantaarnpaal. Ik verwacht binnen nu en een paar minuten een auto met twee jongens, die ik niet ken of zou kunnen herkennen. Ik weet niet wat voor auto het is, nog de kleur. Ik weet niet eens hoeveel mensen er in de auto zitten, dat wordt nog lastig. 
Van tevoren wist ik al dat een van de jongens in die auto in het leger heeft gezeten. Ik was strak van plan er niet over te beginnen. Een meisje in het leger, pah. Hij zou me raar vinden, het afdoen als een onvervulbare droom. Dat was wat ik dacht. Mijn tante, helaas, dacht er anders over. Toen we met taart en koffie op schoot zaten (mijn onbijt, tussen neus en lippen door), zei ze heel terloops: deze wil ook naar het KMA.
Een oorverdovende stilte. 
Ik voelde dat mijn hoofd rood wilde worden, maar ik liet het niet toe. Zoiets doe je niet als je het leger in wil. 
Een lange, lange, lange blik van zijn kant. 
Terugkijken leek me het beste. 
Tot mijn grote verbazing was hij enthousiast. 

Je hebt dat wel eens, dat je zulke verwachtingen hebt en er vrijwel van overtuigt bent dat het klopt. Dat je wéét dat men je raar gaat vinden. Of op zijn minst belachelijk. Ik was intens gelukkig met de woorden: je red het wel. De eerste militair die me dat vertelde. 

Current Mood: hyper

AU.

Dat was alles wat ik dacht toen ik vanmorgen uit mijn bed rolde. Om half zeven ging de wekker; ik had mezelf beloofd de spierpijn uit mijn lichaam te zwemmen, lekker vroeg in de ochtend. Fout idee. Gisteravond heb ik gebokst en vandaag heb ik pijn. Heel veel pijn. De trainer heeft me laten opdrukken, klappen incasseren, klappen uitdelen, sparren, nog eens opdrukken, heen en weer laten rennen, klappen uitdelen terwijl ik sit-ups deed, opdrukken in rare houdingen, rekken, strekken en dood laten gaan. En toen moest ik nog terug fietsen. 
Het gekke is dat je van boksen heel gelukkig wordt. Ik kreeg het een beetje benauwd toen ik aan kwam lopen bij het lokaal, alleen maar mannen zag die bezig waren met het inbinden van hun handen en armspieren als staalkabels hadden...Gelukkig bleken mijn bange voorgevoelens (aaaaaaaaaaaaargh ze gaan me pijn doen! O.o) nergens voor nodig te zijn, want men is ten zeerste bereid om je uit te leggen wat je moet doen. Ik had geen materialen, waardoor ik uit een grote bak een stel vieze, gebruikte en voornamelijk bijpassende handschoenen moest vissen, juk! The smell is still in my nose.. Maar goed, toen ik eenmaal bezig was heb ik erg veel gelachen om mijn eigen missers (per ongeluk misslaan, en dergelijke) en die van de ander (die helaas iets pijnlijker voor mij waren) en werd ik onwijs vrolijk omdat ik gewoon weer bezig was. 
Na afloop naar huis gefietst, gedouched en he-le-maal niks meer gedaan. Om kwart voor elf lag ik in bed en zoals ik al zei, ging om half 7 de wekker weer. Pas toen ik goed en wel naast mijn bed stond om mijn wekker uit te zetten, merkte ik pas dat zo'n beetje alle spieren in mijn lichaam zeer deden. Zwemmen als ontspanning ging redelijk, maar minder pijn heb ik er niet door. Mijn handen trillen onophoudelijk, een pen vasthouden lukt nauwelijks, maar ik heb het er voor over. Wie conditie wil hebben, moet pijn lijden. Jammer dan. 

Mijn vorige post heb ik een tijdje geleden geschreven, zo'n twee maanden geleden ongeveer. Ik ben blij te zeggen dat ik weer terug op mijn plaats ben. Waar ik hoor, waar ik me goed voel. Dank je wel :)

Current Mood: thankful